Visie
van Geertjan Lassche

Een goed verhaal wil iedereen, is de belangrijkste les die ik als student Journalistiek kreeg van een zeer ervaren collega.

Ik vertel graag bijzondere, ontroerende, kwetsbare en meeslepende verhalen over mensen, processen en gebeurtenissen. Verhalen die beklijven, onder de huid gaan zitten en ook ongemakkelijk mogen zijn. Verhalen die niet zozeer gaan over ‘wat’, ‘wie’ en ‘wanneer’ maar inzicht geven in het ‘waarom’ en ‘hoe’.

Authenticiteit in een beeldverhaal vastleggen, vind ik een vorm van kunst. Met weinig veel zeggen. Observaties van afstand. Intimiteit en intensiteit vangen in gebaren en houdingen. Het ‘moment’ hebben in beeld, en die ene brandende vraag stellen op het juiste moment, is voor mij belangrijker dan technische perfectie in beeldvoering. Ik werk met kleine crews en vermijd kunstlicht. 

Een documentaire maken is een intensief proces waar regisseur en geportretteerde(n) doorheen moeten om tot een goed resultaat te komen. In het proces van verhalen vertellen leidt de gemakkelijke weg doorgaans niet tot iets dat beklijft. Een documentairemaker moet durven om vastgeroeste beelden te laten kantelen, imago’s af te pellen tot de naakte identiteit. En daarom is veel geduld, doorzettings- en inlevingsvermogen van de auteur vereist. Dus researchen tot je op de bodem bent. Inzicht bieden in een proces is voor mij belangrijker dan een punt maken. Obstakels en teleurstellingen zijn er om te overwinnen, dus nooit opgeven. Uitdaging voor mij is om telkens het onmogelijke voor elkaar te krijgen en minstens een stap verder komen dan wat al bekend of gemaakt is. Ik ga ver voor een verhaal. Lef, ‘just go’, risico’s nemen en in de modder willen staan moeten kenmerken zijn van een documentairemaker. 

Voor het best mogelijke resultaat behoort de maker ‘eigen’ te zijn in de arena waarin hij of zij filmt. Dat kan alleen als de omgeving de regisseur toelaat. Vertrouwen winnen, en houden, bij je personages -ook na de premiere of uitzending- is cruciaal. Ik vind dat een documentairemaker nobel moet zijn richting zijn personages, omdat het blootgeven aan een documentairemaker moed vereist. 

Ik ben ervan overtuigd dat kwaliteit behaald kan worden door puurheid, omdat ‘een eerlijk verhaal het meest succes heeft als het onverbloemd wordt verteld’. Mijn credo: Dat wat gebeurt, zie je of voel je, dus ook geënsceneerde scenes.

(foto: Merlijn Doomernik)